en maar door…..

Trump verandert steeds meer in een….ja wat eigenlijk. Zoiets?

Nog tot hij echt weg moet, over twee, drie maanden en dan is hij veranderd in een ” maakbaar LEGO geschiedenis object”. Hoera! Nu nog andere zaken wegstemmen. Zoals de corona, mijn hangjongeren en het weer. Dan is het denk ik beter om mij op dingen te richten waar ik vroeger plezier aan had en wat mee deed. Eten koken, langs het strand wandelen en de kersttijd voorbereiden. In een gesprek met een vriendin kwamen wij op de adventstijd. Met kinderen deed je daar nog wel wat aan. Kerstkrans op de tafel met iedere week meer kaarsen aan. Dus dat wordt een project voor komend weekend met een hier logerende kleindochter. Gedoe is weer dat je niet zo maar alle winkels even kan bezoeken om rond te neuzen. Jullie horen of dat goed gekomen is.

Een van mijn schoondochters vroeg mij naar het meest bizarre wat ik had meegemaakt. Dat was opeens een best ingewikkelde vraag. Sommige dingen had ik uiteraard al verteld. Zoals de nachtwandeling over de poesta met een Hongaarse vriend, die een pistool bij zich had voor het geval de wilde zwijnen ons zouden aanvallen. Met de mooiste sterrenhemel, tot op de grond, die ik ooit gezien had. Toen dacht ik opeens aan de de wandeling een half jaar eerder ook in Hongarije. Samen met een vriendin die ook net gescheiden was reisden wij per trein naar Hongarije. We zaten in een soort van Natuur-vriendenhuis bij Kecskemét. Er was een slaapzaal voor mannen en een voor vrouwen. Gelukkig was er ook een soort van kamertje met keukentje voor toeristen. Daar mochten wij in. Veel van ons eten vonden wij onderweg. Paprika’s, tomaten en fruit groeide langs de wegen. Op een dag begonnen wij aan een wandeling door een bos van 10 bij 10 kilometer. Het leek wel veilig want er was een soort van bewegwijzering van de wandeling op de bomen. Overal zag je de sporen van heel veel everzwijnen. Midden in het bos kwamen wij op een zessprong. Dat was een probleem. Heel veel bomen waren daar omgehakt. Nergens meer een plakkertje op een boom te vinden. Net toen wij dachten dan misschien maar terug..kwam er een kleine man in een hemd met één oog en een bijl over zijn schouder aanlopen. Wat wij toen dachten vergeet je nooit meer. We zagen ons al met afgehakte hoofden in het bos liggen. Hij sprak niets over de grens en wij geen Hongaars. Met handen en voeten en de naam van het dorp op de kaart waar wij heen wilden wist hij waar we moesten zijn. We moesten achter hem aan. Het duurde een hele tijd voor wij merkten dat wij dit zouden overleven. Hij vertelde huilend in het Hongaars dat hij twee kinderen had gehad die overleden waren. Zo ontstond een handen en voeten gebaren gesprek. Tja, we zijn netjes naar de weg gebracht vanwaar wij weer het bos uit zouden komen. Die tijd zonder telefoon en andere hulpmiddelen. Aan de ene kant geweldig voor bijzondere verhalen later. Aan de andere kant ben ik heel erg blij met de telefoon. Al heb je misschien dan weer geen bereik in zo’n woud. Altijd wat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s